Bolesność w punkcie McBurneya.
Objaw Blumberga.
Przecież jest pan lekarzem.
Proszę zrobić to tutaj.
Muszę wyzdrowieć
i się z kimś spotkać.
Jeśli pójdę do szpitala,
być może już nigdy tej osoby nie zobaczę.
Nie może pan mnie zoperować tutaj?
Proszę.
Niektóre szpitale przyjmują nielegalnych imigrantów.
Proszę się spakować.
Panie Lee!
Burak.
I on się nazywa lekarzem.
Oszust i konował.
Okrutny szarlatan.
Kleszcze, strzykawka, skalpel...
Brak zestawu do znieczulenia rdzeniowego.
Tego szukasz?
Wprowadzę znieczulenie przez kręgosłup.
Zaczynamy.
Young-ji, mam dla ciebie zagadkę.
Gdzie cię szczypię?
Nie wiem.
Oczywiście, że nie. Jeszcze cię nie uszczypnąłem.
Podnieś bluzkę i opuść spodnie.
Nie mogę cię zoperować w ubraniu.
Nie rozbiorę się.
Nie martw się. Wszystko będzie dobrze.
Posłuchaj trzech piosenek.
Kiedy się skończą, będzie po wszystkim.
Zaczynamy.
Zaraz dostanie zapalenia otrzewnej.
Muszę wyciąć wyrostek.
Jeśli pęknie, nie będę mógł jej pomóc.
Dzięki, stary.
Jeszcze nie pękłeś.
Zaszywamy.
Young-ji, muzyka jeszcze trwa?
Już pan skończył?
Mówiłem, że jestem w tym dobry.
Mężczyzna, lat 64. Guzy wokół stoku.
Ucisk rdzeniomózgowia.
Oznaki życiowe stabilne.
Trzy tygodnie temu miał operację tętnicy środkowej mózgu,
więc istnieje ryzyko krwawienia.
Musimy być skoncentrowani.
Proszę się nie martwić.
Testament nie wpłynie na członków zarządu.
A co z dziekanem Choe?
Nie odbiera telefonu.
Był jednym ze stypendystów dyrektora.
Przepraszam.
Jestem na spotkaniu!
Co?
Sun-woo wyznaczył termin operacji dyrektora?
Dobrze.
Operacja dyrektora?
Sun-woo musiał się pomylić.
Jeśli dyrektor się obudzi, nasz plan legnie w gruzach.
Zajmę się Sun-woo.
A pan, panie Oh, niech się zajmie Cho-in.
Rozumiem.
Widzisz?
Elegancko cię pozszywałem.
Widzę.
Jakim cudem widzisz szwy na zdjęciu?
Widzę twoje wnętrze.
Czarne jak smoła!
Proszę przestać.
Zapłaciłem rachunki i trochę ich przekupiłem.
Więc przez kilka dni odpoczywaj.
Wyjeżdża pan?
Tak, muszę sprawdzić, jak się udała operacja Jeffreya.
Więc już pan nie wróci?
Smutno ci?
Nie, musi pan jechać...
Na marginesie...
Musisz puścić wiatry.
Słucham?
Zanim wrócę do Korei, coś razem zjemy.
Więc wypuść gazy.
Dobrze.
Trzymaj się.
Dobrze.
Do widzenia.
Miałeś go porwać.
Lee Cho-in zmienił plany.
Przykro mi.
Żadnych wymówek!
Zajmij się tym, bo nie dostaniesz ani centa.
Cholera!
Oh Young-ji, gdzie jesteś?
Gdzie jestem?
Tak.
Czy Lee Cho-in jest z tobą?
Szefie...
Pan Lee wydaje się porządnym człowiekiem.
To nie oszust.
Naprawdę jest lekarzem.
Musi się pan mylić...
Myślisz, że to żart?
Pytałem, gdzie on jest!
Cóż...
Wiem, że jesteś nielegalną imigrantką z Korei Północnej.
Znalazłeś ten numer do urzędu imigracyjnego?
Pojechał do szpitala.
Do tego, gdzie odbyła się operacja?
Tak.
Oh Young-ji...
Zobaczymy się, kiedy rozprawię się z Lee Cho-in.
Halo?
Szefie?
Do szpitala!
Nie sądzę, że to śpiączka mózgowa.
Usunięto struniaka?
Nawet tutaj
do tego doszło.
Śpiączkę mózgową spowodował
krwotok podpajęczynówkowy.
Więc nie da się usunąć guza bez części mózgu?
Całego guza?
Nie zgadzam się na operację twojego ojca.
Chcesz go postawić na nogi.
Samodzielnie.
Chcesz, żeby zmienił testament.
Co to zmieni?
Mamo.
I tak opiekował się tylko Cho-inem.
Myślisz, że to się zmieni, kiedy się obudzi?
Nawet gdybyś wrócił jako znany chirurg,
nie oddałby ci szpitala!
Czemu Cho-in zrezygnował z neurochirurgii na rzecz oddziału ratunkowego?
Twój ojciec go zmusił.
Jeśli ojciec się obudzi,
projekt stworzenia Centrum Neurochirurgii się rozpadnie.
Podobnie jak twoje marzenia.
I moje nadzieje.
Po to kazałeś mi studiować medycynę?
Chciałeś też,
żebym operował przez 17 godzin dziennie
przez siedem lat.
I to jest moja nagroda, tato?
Za to, że darzyłem cię miłością i zaufaniem
przez całe życie.
Odbierz, Sun-woo.
Sun-woo.
Hej, tu Su-rak.
Gdzie się podziewa Sun-woo?
Ma spotkanie w sprawie operacji.
Co?
Jutro będzie operował waszego ojca.
Jestem tu stypendystą, a on zawsze mnie pomija...
Dobra, cześć.
Sun-woo...
Panie Lee, proszę odebrać...
Niech pan odbierze...
No dalej, odbierz.
Proszę...
Young-ji?
Co tu robisz?
Biegłaś? Wszystko w porządku?
Tak.
Naprawdę.
Możemy zmienić lot na wieczór?
Co?
Na dzisiaj?
Tu go nie ma.
Nie znaleźliśmy go.
Cholera!
Tam jest!
Za nim!
Dowiedzcie się, gdzie mieszka ta cała Oh Young-ji.
Tak, szefie.
Proszę się pospieszyć.
Przepraszam.
W tym mieście jest tylu kieszonkowców,
że trzymam paszporty gości u siebie.
Nie szkodzi.
Lot jest dopiero o 21.30.
Jak brzuch?
Dobrze.
Mogę panu zrobić zdjęcie?
Zrobił pan zdjęcie tylko dzieciom w Tolu.
Poproszę aparat.
Tutaj!
Umiem robić zdjęcia.
To wyszło ładnie.
Może teraz...
zrobi pan zdjęcie mnie?
Od pięciu lat nie byłam w Szanghaju
i mam tylko zdjęcia do dokumentów.
Uśmiech! Raz, dwa...
I jak?
Podoba ci się?
Ładne.
Co się dzieje?
Nie chcesz zapozować ze mną?
Nie o to chodzi...
Raz, dwa...
MÓJ FACET
Mój samolot startuje o 21.30.
Nie przyjeżdżaj na lotnisko.
Naprawdę.
I tak jestem zbyt zajęta.
Naprawdę.
Panie Lee!
Pański paszport.
Przepraszam za spóźnienie.
Czas się pożegnać.
Dziękuję za wszystko.
Nie trzeba.
Opłacił pan rachunek za szpital.
Weź to, proszę.
Nie.
Bo nie spotkam się z tobą, kiedy przyjedziesz do Korei.
W takim razie przyjmuję prezent.
Dziękuję.
Musi pan zabrać rzeczy z hotelu?
Nie martw się. Dbaj o siebie.
Zadzwonię, kiedy znów przyjadę.
Do widzenia.
Bezpiecznej podroży.
DR LEE CHO-IN
CENTRUM MEDYCZNE BOSUNG
Panno Oh Young-ji.
Rozchorowała się pani, śledząc mnie.
Przykro mi, że nie mogłem pani zoperować w lepszych warunkach.
Co dzień proszę dezynfekować ranę.
Za trzy tygodnie proszę iść na zdjęcie szwów.
Dwa razy dziennie proszę przemywać ranę.
Bo wda się zakażenie.
Proszę zaczynać od środka na zewnątrz.
Proszę być cierpliwą i pozwolić, by lekarstwo samo zaschło.
Proszę pilnować, czy nie ma powikłań.
Na wszelki wypadek.
Lepiej, żeby się pani nie rozchorowała, bo nie ma pani opiekuna.
Warzywa pomagają na zatwardzenie.
Proszę nie opuszczać posiłków.
I jeść więcej warzyw.
Nie jest dobrze, dopóki ja tego nie stwierdzę.
Życzę zdrowia.
Mam nadzieję, że to pomoże.
Jest pani twarda, więc w to wierzę.
Proszę zadzwonić, jeśli przyjedzie pani do Korei.
Lee Cho-in.
Panie Lee!
Young-ji.
Nie powinnaś biec!
Panie Lee.
Spotka się pan ze mną, kiedy przyjadę do Korei?
Naprawdę?
Dziękuję panu, panie Lee!
Mówi się, że w Korei Południowej wszyscy wszystkich oszukują.
Ale z kimś takim jak pan, nie będę się bała.
Pojadę do Korei Południowej.
Dziękuję, panie Lee...
LEE CHO-IN
31 POŁĄCZEŃ
LEE CHO-IN
Hej.
Sun-woo, dlaczego nie odbierałeś?
Byłem zajęty.
Nie rób tacie operacji.
Słucham?
Używasz zbyt niebezpiecznej techniki.
Czy operacja Jeffreya się nie powiodła?
Nie, pacjent zapadł w śpiączkę mózgową.
Miał krwotok podpajęczynówkowy.
Jeffreyowi brakuje doświadczenia.
Nie o to chodzi.
Choć wspólnie pisaliśmy naszą pracę,
to ja przeprowadziłem 96 procent operacji.
I 92,5 procenta pacjentów
odzyskało przytomność.
Minęły dopiero trzy tygodnie,
odkąd operowałem tacie pękniętego tętniaka.
Ta operacja nie może się odbyć.
To ja o tym decyduję.
Ty od ponad roku pracujesz na oddziale ratunkowym.
Nie masz prawa głosu.
Też jestem neurochirurgiem.
Mam kompetencje.
Nie chodzi tylko o usunięcie guzów.
Co?
Tata nie może być w takim stanie jak pacjent Jeffreya czy Choe Yu-rah.
Co zamierzasz?
Dziś wylatuję z Chin. Porozmawiamy później.
Nie musisz wracać.
Do tego czasu będzie po operacji.
Sun-woo...
Lee Sun-woo!
Lee Sun-woo...
Doktor Nam Yong-tae?
Będziemy operować dyrektora. Proszę się przygotować.
Zaraz zaczynamy.
Young-ji, kupiłaś
jedzenie i o nim zapomniałaś.
Nie jesteś pół Koreanką, pół Chinką?
Uciekłaś z Korei Północnej?
Ja...
BLOK OPERACYJNY
Doktorze Lee, proszę zoperować dyrektora po zebraniu zarządu.
Nie może pan tego zrobić teraz.
To sprawy rodzinne, panie Oh.
Doktorze Lee!
Wie pan, co będzie, jeśli się obudzi?
Centrum Neurochirurgii nigdy nie powstanie.
Powiedziałem, że to sprawy rodzinne!
Proszę się nie wtrącać.
Proszę pani, jeśli ten projekt legnie w gruzach,
wina spadnie na doktora Lee.
Mam nadzieję, że zdaje sobie pani z tego sprawę.
Musisz operować ojca teraz?
Mamo, nie obchodzi mnie, czy będę zarządzał szpitalem.
Nie po to wróciłem.
Chcę być pierwszym lekarzem na świecie,
który przeprowadzi mapowanie mózgu.
Sun-woo!
Jeśli ktokolwiek mi przeszkodzi...
nigdy mu nie wybaczę.
Niezależnie od tego, czy będzie to tata, czy Cho-in...
A potem...
Zajmij się spotkaniem zarządu.
A ja zajmę się operacją taty.
Posłuchaj.
Mów.
Porwałeś Lee Cho-ina?
Jest z nami.
Nie wróci do Korei przed czasem.
Nie martw się.
Nie odsyłajcie go tu.
Wcale.
Rozumiesz, prawda?
Wcale.
Rozumiem.
Jedź na pustynię.
Zabijemy Lee Cho-ina.
Usuniemy struniak rozwijający się u podstawy czaszki.
Zastosujemy dojście podczołowe
i ekstremalnie boczne,
by usunąć guzy.
Skalpel.
Zaczynamy.
CZAS LOKALNY 19.06
CZAS TRWANIA OPERACJI 0.00
CZAS LOKALNY 01.33
Wszystko w porządku, Cho-in?
Nie odbierasz.
Zadzwoń do mnie, jeśli nie wracasz.
Boję się.
Będę czekać na telefon.
CZAS LOKALNY 01.50
Young-ji.
Paszport mojego brata...
Paszporty rodziców...
Przepadły.
Tak trudno było mi je zdobyć.
Pewnie zabrały je te gnojki z urzędu bezpieczeństwa.
Musisz uciekać.
Teraz wiedzą, że pochodzisz z Korei Północnej.
Wiedzą, gdzie mieszkasz.
Young-ji, pakuj się.
Zrobi pani coś dla mnie?
Dobrze.
Przekażę twojemu bratu, Oh Kang-chul, że jesteś bezpieczna.
Teraz musisz wyjechać.
Dyrektorze Lee Jong-min.
Cokolwiek postanowi Sun-Woo,
niech go pan nie wini.
Nie ma pan do tego prawa.
CZAS LOKALNY 05.36
CZAS TRWANIA OPERACJI 10.32
Część podczołowa zakończona.
Podczołowa zakończona.
Oznaki życiowe w normie.
Proszę uważać na hemostazę. Kończymy.
Tak jest.
Przygotować się na dojście boczne.
Doktorze Lee, pacjent jest w pozycji.
Skalpel.
Zaczynamy.
CZAS TRWANIA OPERACJI 11.22
Głębszy, durnie!
Dobra, szefie.
Czego chcecie?
Pieniędzy?
Chcecie pieniędzy?
Zimno mi. Szybciej.
Nie wiem, dlaczego to robicie.
Muszę wracać do Korei.
Na operację ojca!
Muszę wracać.
Wypuśćcie mnie!
Gotowe, szefie.
Świetnie.
Doktorze Lee Cho-in...
My tylko wykonujemy polecenia.
Proszę nas nie winić.
Żyjesz?
Gońcie go!
Sun-woo!
Seo-yeon!
Mikronożyce.
Kleszcze.
Przepraszam.
Wygląda dobrze.
Ma być martwy.
Ja to zrobię.
Dobra.
Co zjemy na kolację?
To za pierścień.
Cho-in.
Wiesz, co się ze mną dzieje, kiedy ktoś się nie odzywa.
Naprawdę się boję.
Zadzwoń, proszę.
Dostałem zdjęcie Cho-ina.
Na pewno nie żyje?
Świetnie.
Prześlę pieniądze.
Jeśli chodzi o zwłoki...
Oddzwonię.
Zwłoki?
O czym pan mówi?
Kazała mi się pani rozprawić z Cho-inem.
Opóźnić jego powrót.
A nie zrobić coś takiego.
Niech pan ich powstrzyma. Natychmiast!
I co wtedy?
Błagaliśmy Sun-woo,
ale właśnie operuje dyrektora.
Co, jeśli się obudzi, a Cho-in wróci?
Centrum Neurochirurgii nigdy nie powstanie.
Mimo to...
Tak nie można.
Niech pan ich powstrzyma!
Nie.
Cho-in został wyeliminowany.
Teraz siedzimy w tym razem.
Mniej emocji, więcej realizmu.
Do zobaczenia na zebraniu zarządu, pani wicedyrektor.
Panie Oh, jest pan mordercą...
Słyszała pani o doktorze Lee Sun-woo?
Słyszałem od doktor Kim z anestezjologii.
Stan dyrektora nie jest poważny, prawda?
Nie trzeba się spieszyć.
Czy mu się pogorszyło?
Nie wiem.
Cho-in jeszcze nie wrócił?
Nie. Od wczoraj nie można się do niego dodzwonić.
Doktor Kim, czas na spotkanie zarządu.
Spróbuj dodzwonić się do Cho-ina.
Dobrze.
Będę przewodniczyć dzisiejszemu spotkaniu.
Panowie Kim Suk-joon, Jung Soon-yi,
Lee Sun-woo oraz Lee Cho-in
są dziś nieobecni.
Zebrało się jednak dwie trzecie zarządu
i głosowanie jest ważne.
Należy zadecydować,
czy wybudujemy Centrum Neurochirurgii, czy Centrum Ratunkowe.
Przystąpmy do głosowania.
Chciałbym zabrać głos.
Widzieliście testament dyrektora.
Dał do zrozumienia, że zależy mu na wybudowaniu Centrum Ratunkowego.
Powinniśmy spełnić jego wolę...
Proszę.
Czy myślał pan o tym, jak to zrobić?
Czy nie dokonamy tego, wyciągając szpital Bosung
z długów, w jakich znajduje się od siedmiu lat?
Nie chodzi o to, które centrum wybudujemy.
Ja też chciałabym coś powiedzieć.
Doktor Kim.
Niech pani głos przemówi sam za siebie.
Dobrze.
Przystąpmy do głosowania.
KARTA DO GŁOSOWANIA
Centrum Neurochirurgii.
LICZENIE GŁOSÓW
Centrum Ratunkowe.
CENTRUM RATUNKOWE 3 NEUROCHIRURGIA 4
Spokojnie, jeszcze trzy głosy.
Centrum Ratunkowe.
Centrum Neurochirurgii.
NEUROCHIRURGIA 5
Ostatni głos.
NEUROCHIRURGIA: 5:4
Głos dla...
Nawet jeśli dziekan Cho się przeciwstawi, mamy jeszcze głos doktora Jo.
Pomogliśmy mu w eksperymencie z lekami przeciwpadaczkowymi.
Nie zdradzi nas.
Ostatni głos oddano na...
Sun-woo.
Dlaczego obstajesz przy kardiochirurgii?
Czy to przez Seo-yeon?
Nie będę się powtarzał. Zostań neurochirurgiem.
Doktorze Lee, potrzebuje pan przerwy?
Operujmy dalej.
Mikronożyczki.
Ostatni głos oddano na...
NEUROCHIRURGIA CENTRUM RATUNKOWE
Centrum ratunkowe.
NEUROCHIRURGIA 5 CENTRUM RATUNKOWE 5
Gratulacje.
Jesteście moimi dłużnikami.
TRWA OPERACJA
Dobra robota.
Dziękujemy.
CZAS TRWANIA OPERACJI 17.30
Tobie też dziękuję, że przeżyłeś.
Wykonano tomografię.
Zobaczmy zapis sprzed operacji.
Czysto.
Guzy zniknęły.
To sukces.
Dobra robota, Jin-geun.
Siedemnaście godzin i pół to nic takiego.
Mam mocną dolną część ciała.
Ale nogi ci się trzęsą.
Świętuję, tańcząc.
Po przebudzeniu wybierze Centrum Ratunkowe.
Poczekamy, zobaczymy.
Operacja mózgu niesie ryzyko komplikacji.
Co się stało?
Jestem zmęczony.
Zostaw mnie.
Chcesz przeprowadzić mapowanie mózgu.
Mówiłeś, że jeśli ktokolwiek ci przeszkodzi...
Ojciec czy Cho-in...
Nie wybaczysz im.
Ufałam ci.
Mamo.
Mówiąc o mapowaniu mózgu,
nie kłamałem.
Tutaj.
Pieniądze.
Górna prycza.
Dziękuję.
Czy dyrektor się obudził?
Tak, jest przytomny i sam oddycha.
Co teraz zrobimy?
Proszę poruszyć dłońmi.
Jak nogi?
Czuje pan coś?
Czuje pan to?
Proszę coś powiedzieć.
To ja, Jin-geun.
Proszę coś powiedzieć, dyrektorze.
Doktorze Jo...
Doktor Kim.
To brak czucia i zdolności motorycznej.
Co?
Mówił pan, że się udało. Widzieliśmy tomografię.
Jak to?
Pozostanie warzywem?
To możliwe.
Dobry Boże...
Czy to oznacza, że Sun-woo usunął więcej,
niż powinien był?
Jak pan śmie, Jin-geun!
Nie...
Sugeruje pan, że Sun-woo zrobił to celowo?
Nie tylko on operował.
Pan także tam był.
Chodźmy.
Anestezjologa trochę poniosło.
Powiem mu, by liczył się ze słowami.
Szybki jest.
Jo Hyun-taig wkrótce przejdzie na naszą stronę.
Jednak Sun-woo jest doskonałym chirurgiem.
Dyrektor odzyskał przytomność,
co zachęca do budowy Centrum Neurochirurgii.
Jest jednak tylko bezwolnym warzywem.
Niezwykłe.
Jeszcze ktoś pana usłyszy.
Przepraszam.
Ale na taki rezultat mieliśmy nadzieję...
Proszę wyjść.
Spójrz na mnie.
Sun-woo nie czuje się dobrze z tym, co zrobił.
Ja też nie. Jesteśmy razem od 38 lat.
Możesz winić mnie, dyrektorze.
Ale nie wiń naszego syna, Sun-woo.
Zaniosę jego grzechy do grobu.
Nie pamiętam.
Ogłaszamy budowę Centrum Neurochirurgii.
Nic nie pamiętam.
Powiedz mu, że zaczekam na niego w Korei.
Ani własnego imienia, ani tego, kim byłem...
Nie pamiętam.
Dopóki nie odzyskasz pamięci...
Szukają ciebie i twojego brata.
Oh Young-ji!
Może przypomnę sobie po śmierci.
Zastrzel mnie!
Zabij mnie!